Van Coccore naar Kojsko

Alweer een bericht van ons! Dit keer niet over een verblijf op een wwoof plek maar over de reisweek er tussen in.

Als we Coccore verlaten hebben we veel zin om weer op pad te gaan. De bus is relatief snel ingepakt, en op maandagochtend rijden we richting het noorden. Lisa rijdt de eerste dag het hele stuk, want Stef mag officieel nog geen auto rijden. Kan hij mooi oefenen met kaartlezen :) We nemen de route via Perugia door Umbrië heen. De Adriatische kust hebben we op de heenweg al gezien en viel een beetje tegen. Umbrië daarentegen is prachtig, en zouden we ook graag nog eens willen verkennen. Onze eerste stop voor de nacht is een bekende: Ravenna. Het ligt precies op een dag rijden (voor ons dan) van Coccore en we gaan weer op dezelfde plek staan als 2,5 maand geleden. Het is al wat laat, dus na de strandwandeling halen we lekker pizza. Dit keer blijven we maar één nacht, want we hadden gezegd over 5 dagen in Kojsko te zijn.
De volgende ochtend zijn we snel weer ingepakt en vertrekken we richting Venetië. We nemen weer een binnendoor weg zodat we geen tol hoeven te betalen. Bovendien gaan we zo langzaam dat een B weg voor ons in tijd niet veel verschil maakt. Het is ons opgevallen dat B wegen niet perse de mooiere routes zijn. Vaak rijd je door industriegebieden en die zijn nou eenmaal niet echt het bezoeken waard. Toevallig vinden we voor de lunch stop wel een mooi parkje met een 800 jaar oude kerk waar we picknicken.

Daarna door naar Venetië, waar we de eerste de beste camping nemen die we vinden. Niet een goedkope natuurlijk, maar wel vlak bij de veerboot. We denken er eerst nog over om twee nachten te blijven en de volgende dag naar Venetië te gaan, maar het is nog vroeg in de middag en Venetië in de avond lijkt ons ook wel wat. Het blijkt dat we de boot net gemist hebben, en dat ze in het laagseizoen ook vroeg terug gaan. Dat ontdekken we natuurlijk pas als we het ticket al gekocht hebben. We hebben dus maar 2,5 uur om Venetië te zien, maar ja Stef houdt toch al niet zo van steden dus het is ook wel prima zo.

We besluiten alle toeristische attracties links te laten liggen en met de iPhone in ons hand een rondje te lopen. Het weer is prachtig en het is niet al te druk rond deze tijd van het jaar. We vergapen ons aan de smalle steegjes, honderden bruggetjes in alle soorten en maten en de vervallen staat van veel huizen. We nemen de Rialto brug richting het San Marco plein waar het weer druk is, en zijn blij dat we ook de stille kant van Venetië gezien hebben. We hebben nog net tijd voor een biertje met wat stokbroodjes aan de waterkant. Ook daarvoor kun je beter de achteraf straatjes nemen, hier kost een biertje gewoon 2,50.

We halen de laatste boot terug naar de camping en zijn heel tevreden met ons Venetie in 2,5 uur. Het is een prachtige stad die we graag nog eens zouden bezoeken (zegt zelfs Stef) maar voor nu hebben we een mooie eerste indruk gehad. De nacht op de camping is erg rumoerig dus we zijn blij dat we niet nog een nacht blijven. We hebben ook weer zin om in de bergen te zijn, en Lisa heeft een mooie camping gevonden, wat noordelijker in Friuli. We kijken ook naar kampeerplaatsen, maar campings hebben meestal toch de betere plekken. Het is een kleine camping met simpele voorzieningen, en we hebben hem bijna voor onszelf. We zitten pal aan een prachtig blauw meer aan de voet van de Dolomieten. We blijven twee nachten en doen niet veel meer dan wat lezen, breien, wandelen, en stokken gooien met Pip in het water. Het is zo’n fijne plek dat we twijfelen of we nog een nachtje zullen blijven, maar besluiten uiteindelijk toch maar te gaan.

Het was heerlijk om weer even op pad te zijn met de bus. We hebben helemaal onze routine gevonden met het inpakken, uitpakken, de juiste plek vinden, en het rijden op zich vinden we nog steeds erg leuk. Iedere keer worden we weer herinnerd aan de vrijheid die we hebben, en hoe fantastisch het is dat we hier voor gekozen hebben. Goed, je had deze reis ook kunnen maken met een iets kleinere bus, maar de ruimte zorgt toch wel voor veel comfort. Ondanks de leeftijd van de bus hebben we nog amper problemen gehad tot nu toe, dus we zijn ook erg blij met de keuze voor een Mercedes 508. We beginnen hem ook steeds beter te kennen en kleine reparaties uit te voeren, zoals het opnieuw kitten van de zijramen.

Na 5 maanden verlaten we dan echt Italië. We zijn hier zo lang geweest en zouden toch makkelijk nog eens 5 maanden kunnen blijven. Maar er zijn nog meer landen om te ontdekken! Ons volgende wwoof adres wacht op ons: Kmetija Stekar (‘Boerderij Stekar’), in de provincie Brda, Slovenië. Over ons verblijf bij Janko en Tamara de volgende keer meer!