Nog wat langer Coccore

Na 2,5 maand bij Nicholas en Noella zijn we inmiddels weer verder getrokken en hebben we ook Italië verlaten. Met Stef gaat het goed, hij heeft voldoende kunnen herstellen om weer te reizen en te wwoofen. Hieronder onze belevenissen van de afgelopen weken!

Nadat Stef uit het ziekenhuis komt heeft hij nog veel ongemak van zijn schouder. Hij mag niet douchen, moet op 3 kussens op zijn rug slapen en kan verder zijn arm niet gebruiken. Gelukkig is er altijd de iPad met spelletjes. Nicholas maakt graag gebruik van de gelegenheid en ze brengen uren door met Faster Than Light. Om de 1 a 2 weken moet Stef terug naar het ziekenhuis om een foto te maken en de schaafwonden te controleren. Na de eerste foto blijkt gelukkig dat het de goede kant op gaat, en dat hij niet geopereerd hoeft te worden, waar eerst nog sprake van was. Daar zijn we natuurlijk erg blij mee, hoewel we verder over het herstel nog niet veel weten. Na een week of drie, als de eindbaas in FTL al wel een paar keer is verslagen kan Stef weer wat achter de laptop werken.

Nu we gestopt zijn met wwoofen hebben we nog meer tijd voor onszelf. We gaan weer volop aan de slag voor Paprika Patterns. Lisa heeft genoeg tijd om een nieuw patroon te ontwerpen en 5 samples te naaien, en daarnaast nog een shirt voor zichzelf. Stef kan na 3 weken ook weer wat doen, hoewel zijn harnas nog steeds niet af mag. Het begint tijd te worden dat er wat geld verdiend wordt: we hadden gespaard voor 5 maanden en erop gerekend dat er tegen die tijd wat inkomsten zouden zijn. Het is wel gebleken dat dat niet realistisch was. Door het wwoofen hebben minder tijd om te werken, maar aan de andere kant besparen we zo veel geld dus echt zorgen maken we ons nog niet.

De reden dat we in eerste instantie naar Coccore gegaan zijn, is vanwege de yurt van Nicholas. We zouden graag zien hoe het opzetten in zijn werk gaat, maar helaas heeft hij geen plannen om er op korte termijn nog een te bouwen. Maar we hebben geluk: in de eerste week nadat we gestopt zijn met wwoofen, belt een vriendin van Nicholas met de vraag of we kunnen komen helpen met het opzetten van een yurt. Ze hebben er een uit Mongolië geïmporteerd maar weten niet precies hoe ze hem op moeten zetten. Stef kan helaas niet mee, dus gaat Lisa mee en nog een vriend van Nicholas, Paolo. We rijden 1,5 uur naar een dorpje dat Cammoro heet, op 1000m hoogte. De yurt is al half opgezet als we aankomen, maar niet op de goede manier dus beginnen we weer opnieuw.

Het is fantastisch om te zien hoe het in elkaar steekt. Er zijn alleen natuurlijke materialen gebruikt: de houten latten zijn aan elkaar geknoopt met stukjes schapenhuid, en de dakpalen worden aan de muren bevestigd met strengen paardenhaar. In principe is het opzetten een simpel proces, maar je moet wel even weten wat de juiste volgorde is. Je begint met de muren, dan de dakkoepel en de palen, vervolgens het binnendoek, een laag dikke schapenvilt, een laag stevig canvas, en dan het waterdichte en vuurvaste buitendoek. Binnen een dag heb je een huis. Je houdt het warm met een houtkachel (stufa in het Italiaans) en de laag vilt houdt de warmte binnen en de kou buiten. Na deze ervaring en een aantal nachten in de yurt van Nico als ze weg zijn, zien we het helemaal zitten om zelf ook een yurt te bouwen. Voorlopig zijn we nog op reis, maar wie weet als we terugkeren naar de Morvan…

In de volgende weken wordt het duidelijk dat Stef zijn herstel voorspoedig gaat. Op 2 mei krijgt hij zijn laatste controle en hoeft hij niet meer terug te komen. We hebben ons in de tussentijd goed vermaakt: we zijn naar heetwaterbronnen geweest, hebben een nieuwe moestuin aangelegd, een buitentoilet gebouwd, veel tijd in de keuken doorgebracht met nieuwe recepten, en bovenal ook veel pizza en ijs gegeten. Ook heeft Lisa Noella leren naaien: die is helemaal enthousiast en wil daarna niets anders meer. Ze koopt zelfs meteen een naaimachine en naait in een week tijd 3 rokken en een legging. We zien nu ook echt wat een mooi gebied La Marche is. We hebben de natuur om ons heen langzaam zien veranderen in een groene oase. Als we laten vallen dat we op zoek zijn naar een stuk land sleept de moeder van Nico ons meteen mee naar de huizen die leeg staan in Coccore. Het is leuk om over te fantaseren, maar nog een beetje vroeg.

Eind mei is het tijd om te vertrekken. We hebben veel zin om weer op pad te gaan: als je zo lang op één plek blijft zou je bijna vergeten dat je aan het reizen bent. Het is wel gebleken dat het maar goed is dat we niet te veel plannen maken. Hierdoor zijn we veel flexibeler als er iets gebeurt, en hoeven we ons eigenlijk niet veel zorgen te maken. En ondanks de vertraging zijn we nog steeds welkom op ons volgende wwoof adres. Over onze tocht naar Slovenië gaat de volgende post!