Kilovče

Zoals altijd met onze nieuwsbrieven, zijn we inmiddels niet meer op de plek waar we over schrijven. Stiekem zijn we inmiddels alweer in Groningen, na een week in Ljubljana en een week met Stef's familie in Oostenrijk. Maar daarover later meer, eerst over onze laatste wwoofplek, bij Ra en Tamara in Kilovče en de mini vakantie in Kroatië.

Als we Kmetija Štekar verlaten hebben we nog een dag of vijf de tijd om wat rond te reizen. We zakken verder naar het zuiden af, en rijden naar een camping vlak bij Novigrad, Kroatië. Na wat van de kust gezien te hebben besluiten we al snel dat we het te toeristisch vinden, en steken we Istrië over naar het oosten. We hebben meer zin om gewoon in de natuur te zijn, dus we zoeken een plek voor de nacht in een natuurpark. We wildkamperen twee nachten op een achterafweggetje. We komen er wel achter dat het best veel tijd kost om een goede plek te vinden. De bus valt natuurlijk erg op dus je kunt hem niet zo makkelijk achter een bosje zetten. Er komen wel wat auto’s langs, maar die lijken er geen probleem mee te hebben dat wij hier staan. We maken een mooie wandeltocht door het bergachtige gebied en gaan de volgende dag weer verder.

Op vrijdag komen we aan in Kilovče, waar Ra en Tamara wonen. Ze wonen in het huis van Tamara’s oma en proberen sinds 1,5 jaar daar hun bestaan op te bouwen. Het huis is in een vervallen staat maar wel leefbaar. Ze knappen het langzaam op, maar zijn op het moment meer bezig met proberen geld te verdienen. Tamara is geboren in Kroatië en heeft culturele antropologie gestudeerd in Ljubljana. Ra is geboren in Madrid en is pas 2 jaar geleden naar Slovenië gekomen. Hij heeft architectuur gestudeerd in Barcelona en daarna nog natuurkunde. In zijn vrije tijd is hij bezig met het bouwen van 3D printers.

Op zaterdag gaan we meteen aan de slag: ons project deze weken is het bouwen van een groen dak. Er staat een schuur voor het huis waarvan het dak lekt. De bedoeling is dat het bouwen van het dak deels een workshop is. We hebben een week de tijd om het voorbereidende werk te doen: het schuren en beitsen van de planken en het bouwen van het frame. Voor de workshop wordt dan het dak bekleed met gras. Voor het hout hebben ze een omgevallen boom uit hun bos laten verzagen. Het dak is 50m2 en uiteindelijk blijkt één boom precies genoeg te zijn. Naarmate de week vordert bellen jammer genoeg alle deelnemers van de workshop af. Tamara belt nog wat rond en vindt gelukkig wat vrienden om te komen helpen. Uiteindelijk is het maar goed dat de workshop niet doorging, want na een week hebben we pas net het frame af.

Het is erg leuk om voor het eerst echt zo’n bouwproject te hebben. We leren veel over constructie en over werken met machines, en Stef leert rijden op de oude tractor. Het is er nog een uit Joegoslavië, en hij start alleen als je hem van de helling af duwt. We hebben dagen met veel regelmaat (daar houden we wel van), ’s ochtends werken en ’s middags tijd voor onszelf. De bus wordt weer omgetoverd tot naaistudio en een tafel in de slaapkamer dient als Stef’s bureau. Pip heeft het ook erg naar haar zin, ze kan meestal loslopen en heeft een grote fan in Chispa de labrador, die het liefst de hele dag haar neus in Pips oor steekt.

Nadat we klaar zijn met het frame zijn we nog 4 dagen bezig met het uitsteken van grasmatten, die we het dak op takelen. Het gras houdt de aarde vast, zodat de sedum kan wortelen. Als we wat tijd over hebben werken we nog in de moestuin. De afwisseling van zon en regen te zijn lijkt het juiste recept te zijn, want zowel de groenten als het onkruid tiert welig. Er is wel wat concurrentie: de wilde zwijnen ontdekken de aardappels en in drie nachten hebben ze de hele rij omgeploegd. Als de zwijnen geweest zijn komen de herten om het bietenblad af te knabbelen. En dan is er natuurlijk nog de eeuwige strijd tegen de slakken… Gelukkig hebben ze altijd nog het extra veld met genoeg aardappels voor een heel jaar.

Na 3 weken zit het er al weer op, en moeten we ons laatste wwoof adres achterlaten. Het was weer een nieuwe ervaring: de accommodatie was misschien het minst luxueus maar we hebben wel veel nieuwe dingen geleerd. En ook hier konden we het weer erg goed vinden met onze ‘hosts’ . We hebben wel eens over slechte ervaringen met wwoofen gelezen, maar wij hebben echt alleen maar leuke mensen ontmoet. Wat we de komende maanden gaan doen vertellen we in de volgende (en waarschijnlijk laatste) blogpost :).