Coccore

De afgelopen blogposts hebben we ongeveer om de maand geschreven omdat we ook om de maand van plek veranderen. Inmiddels zijn we al een maand op ons huidige adres, maar waarschijnlijk blijven we hier nog wel een maand. Dat is deels omdat we hier graag zijn, maar ook omdat we momenteel niet verder kunnen. Als je Facebook hebt weet je al waarom, maar zo niet dan lees je het hieronder…

Na Due Papaveri brengen we een paar dagen aan de kust door. Het is leuk om weer even in de bus te wonen. Hoewel we hem veel minder gebruiken als we dachten, is het fijn om altijd ons eigen huisje bij ons te hebben. We staan twee nachten in de duinen vlak bij Ravenna. We maken lange strandwandelingen en bezoeken Ravenna op de fiets. Het staat bekend om de mozaïeken, maar overal moet je voor betalen, en we voelen eigenlijk meer voor een broodje op het terras in de zon. Voor de derde nacht zakken we nog verder af langs de kust en parkeren we weer aan zee, in Pésaro. Deze plaatsen zijn geen officiële camperplaatsen, maar we hebben wel gemerkt dat als je maar niet in de weg staat, of vlak bij huizen, dat niemand moeilijk doet.

Na een paar dagen met zijn tweeën zijn we weer opgeladen voor ons nieuwe wwoof adres: Coccore. We verlaten de kust en rijden weer naar het westen, de Apennijnen in. Coccore bestaat uit maar een paar huizen, en ligt net als Due Papaveri op 500m hoogte. We gaan wwoofen bij Nicolas en Noella. Ze hebben hier een bed & breakfast, maar de manier waarop ze zelf wonen is waarom we deze plek gekozen hebben. 200m van het huis af heeft Nicolas een yurt gebouwd. Ze gebruiken de b&b voornamelijk voor het sanitair, en wonen in de yurt. In onze zoektocht naar andere manieren om te leven hebben we al meer filmpjes gezien van mensen die in een yurt wonen, en we willen graag van dichtbij zien hoe zo’n leven eruit ziet.

Nicolas en Noella komen beiden uit Parijs. De moeder van Nicolas is Italiaans, en de B&B wordt al 30 jaar gebruikt als familiehuis voor vakanties. Nicolas en Noella hebben 2 jaar geleden het Italiaanse platteland verkozen boven Parijs om meer in de natuur te kunnen leven. Noella is aan het afstuderen als osteopaat en Nicolas werkt momenteel niet. In Parijs was hij game developer, en zodra Stef daar achter komt hebben ze natuurlijk genoeg om over te praten. Hun afkomst is wel weer een leuke manier om zowel ons Italiaans als ons Frans bij te spijkeren. Ze spreken goed Engels, maar er komen ook vaak vrienden langs die alleen Italiaans spreken. Ons Italiaans is nog steeds niet om over naar huis te schrijven, maar langzaamaan blijft er steeds meer hangen.

We hoeven niet veel te werken. Er zijn geen dieren om voor te zorgen buiten hond Bilbo en er is geen grote moestuin. Het wwoofen staat hier meer in het teken van uitwisselen van ideeën en ervaringen. Noella weet veel van planten en leert Lisa hoe je eetbare wilde planten kunt herkennen. Het is verbazingwekkend hoeveel van het ‘onkruid’ eigenlijk eetbaar is. Nicolas leert ons hoe je olijfbomen moet snoeien en hoe je werkt met een kettingzaag. Hoewel we graag werken en nieuwe dingen leren, geeft deze structuur ons wel de mogelijkheid wat meer voor onszelf te werken. We richten de bus in als naaistudio/kantoor en brengen hier onze vrije uren door.

We vinden zelfs weer tijd om te sporten en Stef gaat regelmatig hardlopen of mountainbiken met Nicolas. In de derde week dat we in Coccore zijn gaat het mis: bij een afdaling op een asfaltweg gaat Stef over de kop, en breekt hij zijn sleutelbeen. De ambulance is er snel bij en in het ziekenhuis worden foto’s en scans gemaakt. Gelukkig is hij buiten zijn sleutelbeen en wat flinke schaafwonden in orde. Ze houden hem wel een nachtje voor de zekerheid, omdat hij ook op zijn hoofd gevallen is. Hij krijgt een soort harnas dat hij 4 weken om moet houden, en de volgende dag mag hij weer naar huis. De week erop wordt er een controle foto gemaakt, en gelukkig ziet de breuk er al beter uit.

Dit betekent natuurlijk wel dat wwoofen er even niet in zit. Je kunt moeilijk verwachten dat eten en onderdak voor je betaald wordt terwijl je niet kan werken. Gelukkig vindt Nicolas het geen probleem en promoveert ons van wwoofers naar vrienden. We delen de kosten van het eten en kunnen verder zolang blijven als nodig is. We hebben het hier goed naar ons zin dus het kost ons weinig moeite deze omstandigheden te accepteren. Wat het precies inhoudt voor de komende maanden weten we nog niet. We hadden al twee nieuwe wwoof plekken in Slovenië voor begin mei, maar deze moeten misschien uitgesteld of afgezegd worden. We moeten afwachten hoe het herstel zal verlopen, maar vervelen zullen we ons waarschijnlijk niet!